.png)
Συνεχίζει το γοργόφτερο πέταγμά του προς την πολιτιστική τελειότητα, ο Πέτρος Μπερερής, αγγίζοντας και πάλι τις ευαίσθητες χορδές της Μεσολογγίτικης ψυχής, όπως, μόνον αυτός, ίσως τη γνωρίζει και όπως την έζησε τόσα χρόνια.
Λάτρης της ιστορικής παρακαταθήκης, ψαλμωδός της τρελής ομορφιάς της πόλης, παθιασμένος με το ανάλαφρο κυματισμό της λιμνοθάλασσας, ερωτευμένος με το μοναδικό ηλιοβασίλεμα μιας απέραντης γαλήνιας πλανεύτρας αλλά πολύδακρης κονταροχτυπημένης λίμνης που σε κάνει να την αγαπήσεις κι’έτσι όπως την κατάντησαν. Ο Πέτρος όμως, την προστατεύει, την τραγουδάει, τη βλέπει στα όνειρά του, μας τη μεταφέρει σε στίχους ερωτικούς, νοσταλγικούς, τη νανουρίζει, δε θέλει να την ξυπνήσει μήπως και δει τα ξέπλεκα μαλλιά της να τα παίρνει ένας άλλος αέρας απ’αυτόν που πάντα τη δρόσιζε. Κι’ήταν εκείνος ο μαΐστρος, ο δροσερός, που έδιωχνε τη μπουνάτσα και γέμιζε τα πανιά της ανάλαφρης γαΐτας των ξενύχτηδων ψαράδων, που γύριζαν με την ψαριά τους στο κοφίνι, περνώντας τη «συρμή».
Και ξαφνικά, ένα «Μεσολογγίτικο τραγούδι», μια ερωτική πληγή, δυο ευαίσθητες νεανικές ψυχές, έρχονται να μας κάνουν να δακρύσουνε, σ’ένα αγνό σφιχταγκάλιασμα και σε μια ψυχρή οικογενειακή αναλγησία που απαγορεύει την ψυχή, να αγαπήσει. Το έργο, μας θυμίζει αρχαία τραγωδία όπου τα πρόσωπα παίζουν πρωτεύοντα ρόλο και από κάπου ξεπετιέται ο «χορός» που αντιμάχεται τη σκληρή απονιά και τελικά ενώνει την τρυφερή αγάπη.
Ο Πέτρος Μπερερής, τελικά μας γιγαντώνει, μας λούζει σ’ένα φως ολόλευκο και διάφανο από νοσταλγία, σε ποίηση και πεζή διήγηση. Μήπως είναι καιρός να γυρίσουμε λίγο πίσω και να νιώσουμε ότι είμαστε άνθρωποι;;;
Γιάννης Δακαλάκης
ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ
