γράφει ο Θεόδωρος Βλαχόπουλος
Στα παραπάνω θα πρέπει οι αρμόδιοι «συν τοις άλλοις» να έχουν υπ’ όψιν τους ότι ο χαρακτήρας και η ταυτότητα του Έλληνα είναι συνήθως σταθερή και δεν αλλάζουν εύκολα. Όπου κι αν πάει και σταθεί ο Έλληνας δείχνει τα χαρακτηριστικά του πχ
- έχει για Εθνικό παράσημο το σχήμα της ανοικτής παλάμης
- οι γνώσεις του σταματούν στο «ρε», «εμένα θα πεις ρε μ.λ.κ. ρε»
- κάνουμε φασαρία για να επιβάλλουμε την ησυχία
- έχουμε χόμπι να κλέβουμε την εφορία και να ρίχνουμε 50αράκι εκεί που θα πρέπει να ρίχνουμε ευρώ
- χτυπάμε εύκολα τη γροθιά στο τραπέζι και μετά χτυπάμε το κεφάλι μας
- πρώτα βρίζουμε και ύστερα γλύφουμε
- νοθεύουμε τα πάντα. Τρόφιμα, πληροφορίες, ιδέες, καύσιμα κλπ
- Παρ’ ότι ναυτικός λαός, πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό
- Για να εξασφαλίσουμε την επιτυχία, ανεβαίνουμε από τη σκάλα της Υπηρεσίας
- Χρησιμοποιούμε το «μέσον» και έτσι γινόμαστε οι ίδιοι «μέσον» με το οποίο προωθείτε στον τόπο μας η αναξιοκρατία
Ο Έλληνας είναι αιχμάλωτος της πολυθρόνας, του καφενείου και συνεπής στην ασυνέπεια του.
Με την ταυτότητα αυτή πως είναι δυνατόν να ξεχωρίζουμε και να πάμε μπροστά;
Θεόδωρος Βλαχόπουλος
Θεολόγος
