Πόσες φορές έχει…αναπλαστεί η πλατεία μας, μάλλον χάσαμε τον αριθμό. Είπαμε λοιπόν ότι με τεχνικό (στο επάγγελμα) Δήμαρχο, θα κάναμε μια περίφημη πλατεία που θα τη βλέπουν οι άλλοι και θα ….σκάνε από το κακό τους. Επίσης θα είναι τόσο όμορφη ώστε δε θα …ξεκολλάμε από κοντά της, Θα ξυπνάμε το πρωί και περνάμε πρώτα από αυτή και το βράδυ θα της λέμε …καληνύχτα με …δάκρια στα μάτια γιατί θα την αποχωριζόμαστε για λίγες ώρες.
«’Ωδινεν όρος και έτεκεν μυν». Η πλατεία …έγινε (σιγά μην έγινε) και είναι τόσο αποκρουστική, λες και βλέπεις τη Γεωργία Βασιλειάδου στα γεράματά της. Ό,τι αποκρουστικό, ό,τι σιχαμερό, ό,τι ανάποδο, ό,τι ασυμβίβαστο με τους κανόνες κατασκευής, το έχει η πλατεία Μάρκου Μπότσαρη που τον έχουν πεταμένο σε μια άκρη μέσα στο χώμα και στην ξηρασία. Ναι αλλά στη μέση του …πουθενά, η προηγούμενη κατασκευαστές που ίσως πήραν κάααααποιο πτυχείο….νύχτα, έβαλαν κάποιες αόρατε τρύπες από τις οποίες ανέβλυζε ….νερό. Και αυτό το έκτρωμα το ονόμασαν…..σιντριβάνι. Κάποια φώτα που δε βλέπεις το διπλανό σου, παραμένουν θολά για να μας θυμίζουν….κλαμπ!!! Ο υπόλοιπος χώρος, μια αλάνα χωρίς όρια, έτοιμη για ποδόσφαιρο της νεολαίας.
.png)
Ήρθαν και οι άλλοι και αμέσως σήκωσαν τα μανίκια για μια νέα……… .ανάπλαση αλλά αυτή τη φορά υπάρχουν….αρχιτέκτονες,…. μηχανικοί….. οικονομολόγοι…….άνθρωποι κοσμογυρισμένοι που έφεραν νέα σχέδια για την πλατεία των ονείρων μας. Και τι μας πρόσφεραν. Επί δύο χρόνια και ακόμη να τελειώσουν, κατασκευάζουν…πέργκολες τσιμεντένιες και επενδυμένες με …μάρμαρα ως να είναι το Προεδρικό μέγαρο. Λεφτά υπάρχουν να φάνε και οι …κότες.
Και εκεί που λέγαμε ότι θα απολαύσουμε θέαμα με το …νέο!!! σιντριβάνι, να που μας ξημέρωσε ……μια στέρνα με κάτι τρυπούλες που πετάνε λίγο νεράκι, σαν το «πιπί» μικρού παιδιού. Αλλά όμως, τη στολίσαμε κι’αυτή με μάρμαρα!! και λουλούδια!!! που ξεράθηκαν. Και ενώ τη διαφημίζαμε στα πέρατα και καλούσαμε τα τουριστικά γραφεία να προγραμματίσουν….εκδρομές, ξαφνικά μείναμε πάλι μόνοι αφού έφυγαν οι Εικόνες και οι Πίνακες.
Άμα όμως έχεις να κάνεις με ανθρώπους που τους λείπει η ευαισθησία, το ωραίο, η ομορφιά και άμα τους βλέπεις να φωτογραφίζονται δίπλα στον εκσκαφέα που ανοίγει ένα δρόμο για το χωράφι του φτωχού πολίτη, τότε καταλαβαίνεις γιατί αυτός ο τόπος έχει μείνει πίσω…..200 χρόνια!!! Ούτε λίγο πράσινο στον ήρωα Μπότσαρη δε μπορούν να διατηρήσουν. (Πού είσαι ρε Δημήτρη……).
