Για χάρη των διακοσίων χρόνων από την Έξοδο και επειδή θα μας επισκέπτονταν χιλιάδες κόσμου για την Εικόνα και τους πίνακες, σκέφθηκαν τα μεγάλα κεφάλια, να φωτίσουν και το ερείπιο του Νοσοκομείου, δίνοντας έτσι ένα φτιασίδωμα δηλαδή «στάχτη στα μάτια». Όμως, με όσες ρεκλάμες και με όσα φωτιστικά εφέ ( lighting effects) κι’αν το …πασαλείψουμε, αυτό παραμένει ….ερείπιο και ο αυριανός γδούπος του, θα ακουστεί σαν το μπαρούτι του Καψάλη. Και τότε θα …. «κλαίμε επί των ερειπίων» αναζητώντας μάταια τον ή τους υπεύθυνους.
Και λίγο πιο πέρα, ένας άλλος γδούπος, αυτός της Παλαμαϊκής, θα αποτελέσει την ταφόπλακα της αδιαφορίας των τοπικών αρχόντων.
Και τότε, θα τα μαζέψουν και θα φύγουν ως ανίκανοι (τέως και νυν) γιατί πρόσεξαν τα χειροφιλήματα και τα κακόγουστα μειδιάματα και δεν πρόσεξαν το ίδιο το Μεσολόγγι. Δεν κατάλαβαν και δεν ένοιωσαν την ανάγκη να αγκαλιάσουν την πόλη που αργοπεθαίνει με τα προβλήματά της, δεν έδωσαν το περίσσευμα της αγάπης τους για μια πόλη που την μαδάνε σαν ……κοτόπουλο και θα έρθει κάποια στιγμή που θα είναι τελείως γυμνό και απλά θα περιμένουμε όλοι για τον….τελευταίο ασπασμό!!!
