Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Μικρά … από τον "Σκοτεινό"



Βιώνοντας ένα αντιφατικό σήμερα και δεδομένης της απαξίωσης, πολιτικής και πολιτικών, έγινε τολμώ να πω συνήθεια αγαπημένη και καταφυγή η ανάγνωση ποίησης. Τυχαία επιλογή τούτη τη φορά, ο Αλεξανδρινός, ο Καβάφης και «Περιμένοντας τους βαρβάρους»! δυο και τρεις αναγνώσεις είναι λίγες για την ενεργοποίηση της σκέψης.
«- Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι; […]
-          Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε; […]
-          Γιατί κι οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;»

Τότε διαπιστώνω τη σιωπή, την αποχή του πολιτικού λόγου και την ανυπαρξία του, που έντονα «φωνάζει» μέσα από τις ανακοινώσεις, τις φωτογραφίες, τις χειραψίες … που κατακλύζουν την κοινωνική δικτύωση λες και (!) Αυτή ασκεί πολιτική, Αυτή καυτηριάζει κακώς κείμενα, στιγματίζει, χαράζει πρόγραμμα, δείχνει τον οραματισμό, την προοπτική … και η Αγορά;  άγω; Πόλις; Πολίτης; Δημοκρατία(δήμος + κρατώ;) – σωστά φίλε Νικήτα; - πολλές φορές το διαφοροποίησες από το res=πράγμα publica res publica = Δημοκρατία στους Ρωμαίους!
«Γιατί οι βάρβαροι θα φτάσουν σήμερα·
Κι αυτοί βαριούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.»
Κι έπειτα ο λαός λέει: «η σιωπή είναι χρυσός»! σίγουρα αλλά όχι για τα κοινά, για τα προβλήματα, τις ανησυχίες και τα «θέλω» και «πρέπει» του Δήμου. Η φωτογραφία, ο χαιρετισμός, οι αργυρώνητες δημοσκοπήσεις, οι αργυρώνητοι «ψιθυριστές»(!) δεν προάγουν, δεν φέρουν πνοή, δεν «τουμπάρουν» τα κατεστημένα … το πολύ-πολύ να τα … διατηρήσουν!
«… κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν
Και μερικοί έφτασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»